Kalbini bana ver yaz .

"Elveda” dedi tilki de. “Ve işte sırrım: Bu çok basit. İnsan gerçekleri sadece kalbiyle görebilir. En temel şeyi gözler göremez.  “Temel olan şeyi gözler göremez” diye tekrarladı küçük prens...

Elveda ile başlar bütün başlangıçlar aslında..Kalbimizle görebildiğimiz  o zamanlarda bizim için neler olduğunu bilmeden gelişine yaşarız. Ne de güzel yaparız ama yine de durumdan tabiki memnun olmayız. Yaz gelmiş çatmış yeni heyecanlar yeni kıpırtılar var insanların içinde bizim içimizdekileri napacağız diye düşünürken küçücük bir şey umut olur sarar seni. Ne güzel geldin bana yaz demek için için kıpır kıpır olur. Her bitişe bir kez daha şükredersin iyiki de bitmiş dersin. Her hayatın kendi döngüsünde döndüğünü de unutmadan. 

Bu sene çok güzel gel bize yaz ! Kalbimizle görebildiğimiz daha güzel zamanlarımız olsun, iyi geçinelim yani sadece derdim bu seninle ..

Ben Dünyanın En Tuhaf İnsanı Olabilirim

Yukarıdaki fotoğraf ne umutlarla boyanmaya başlayıp 34 aydır bitirilmeyi bekleyen bir sanat eseri. Ne mi hikayesi dur anlatayım.. Aylar günler önce bir umutla başlandı bu arkadaşa ay ne sohbetler ne kahkahalar ne heyecanlarla boyandı kendisi. Sonra gel zaman git zaman insanın hayatı her daim yolunda gitmez ya  gitmedi benimde. Birden bir baktım bulutların üstündeyken yerde popomun üstünde oturuyorum. Noldu be demeye kalmadan hayatın acı tarafıyla karşılaştım. Kalktım üstümü başımı temizledim, zaman geçti üstünden hala şaşkındım. Sonra biraz daha zaman geçti alışkanlıklar kendisini hatırlatmaya başladı ama hiç önem verilmedi kendilerine çünkü yeni alışkanlıklar başlamıştı. Hayat devam ediyordu edecekti etti de.. Şimdi mi noldu tabiki boyamaya küsmedim herkese küserim ona küsemem kimse kusura bakmasın ! Bu arkadaşta bu gece bitti. Veen önemlisi bahar geldi sevmek sevilmek lazım idi !