Bir yere ait olamamak kadar kötü bir şey yok bu hayatta , kalsan kalamıyorsun gitsen gidemiyorsun.İki ucu çoklu değnek dedikleri .Hareket etmek bir şeyler yapmak o kadar zor oluyor ki , kendi kendine hayatta kalma çabası. Kurtulmak için her uzanan dala el atıyorsun yukarı çıkacağın yerde fark etmeden daha çok batıyorsun . Bir çıkış olmalı kurtulmalıyım diyorsun sadece kendi kendini yiyorsun.Bu böyle devam etmez bana da bir çıkış yolu ver Allahım diyorsun bekliyorsun , sonra durup bir daha bekliyorsun . Sabrını zorlayıp yine bekliyorsun , istemediğin bir hayatta ayakta kalma çabası en zoru , gün geliyor orası ailen oluyor alışkanlık bir nebze . Hayatta ki olumsuzlukları bir an bir dakika atıp gitsek , hiç bir olumsuzluk olmasa en sevdiğinin eve bir "hoşgeldin"i kadar sevecen olsa hayat , çok sevdiğimiz birinin bir "seni çok özledim"i , sevgilinin sımsıkı sarılışı kadar yaşanası . Sonunun ne kadar güzel olduğunu bile bile yaşamak mümkün müdür acaba ? Hiç üzülmeden şeker tadında sakince yaşamak ? Hayatın neşesini bulmamız dileğiyle esen kalın efenim .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder